Sanne's annalen

Hoe word jouw fantasie geprikkeld? Op bronstige momenten durf ik ook al eens op zoek te gaan naar zinneprikkelende cyber(be)standjes. Hetgeen me kan bekoren, is echter maar met mondjesmaat te vinden. Het pure rampetampen of de weerzinwekkende close-ups zijn echt niet aan mij besteed. Het is dan ook een heel gedoe om iets bevredigends te vinden. Miljoenen pagina’s en ook hier: overdaad schaadt. Het is vaak allemaal zo geforceerd, weinig filmpjes komen natuurlijk over. Zelfs niet de zogezegde ongedwongen opnamen zijn spontaan. En toch kan een flardje tekst me ook plezieren, hoewel spitsvondigheden vaak niet aan de orde zijn. Het mag allemaal wat verder gaan, dan het pure lijfelijke …

Er zijn zo van die beelden, of zinnen die je blijven achtervolgen. Ik zit zo met een aantal scènes in mijn hoofd: op café (aan de toog, aan de kaarttafel, op de biljart), op het strand of in de tuin. Tja, openbare plaatsen… ze zijn me niet vreemd en hoewel ik niet graag geconfronteerd zou willen worden met een ander flikflooiend koppel, ervaar ik zelf een mega-kick van het geprikkeld en uitgedaagd worden in het openbaar. Een dubbele houding ja,… Scènes die je te pas en te onpas kan oproepen om jezelf een vleugje genot te schenken.

Het meest opwindende zit hem voor mij in de details: een beweging, een overgang van praat naar daad of een levendige achtergrond. Daar kan ik dan ook echt in mijn hoofd lang mee bezig zijn en -as in real life – heb ik een voorkeur voor beelden waarbij er “vanuit de rug” (een kleine nuance met: langs achteren) gewerkt wordt. Het niet weten wat er gaat komen: een streling, een aanraking, een kneepje, een volle hand op de borst… Een onverwachte lichamelijke warmte die zich geleidelijk aan meester van je maakt. Hmmm, … de gedachten alleen al, doen mijn sappen al vloeien…

Sanne

Met een zuchtje .... herlees ik sommige stukjes al hoppend van de ene maand naar de andere, idem voor wat de commentaren betreft. Interactiviteit op afstand: I LOVE IT ;-)

Wat vliegt de tijd! Blijkbaar zijn nostalgische periodes verbonden met de weemoed die een kerstperiode met zich meebrengt. Soms twijfel ik nog steeds (na 2 jaar) en wil ik op die DELETE-knop rammen, maar op andere momenten ben ik blij dat mijn zielsroerselen nog bestaan.

Goede voornemens? Daar doe ik niet meer aan mee...

Het wordt trouwens stillekes aan tijd om die dertiger een deurtje op te schuiven naar een veertiger... maar ben ik daar wel aan toe? Zullen we er vanuit gaan dat een vrouw van bijna veertig nog haar beste jaren voor de boeg heeft?

Dat beloofd... wie weet heeft de toekomst nog het een in ander in petto!

Liefs

Sanne

Terugblikken en vooruitblikken zijn onlosmakelijk verbonden met de feestdagen. Een grote toekomstdenker of -planner ben ik niet. Toch merk ik op dat ik dit jaar, meer dan ooit, uitgesproken voornemens heb. Of het dan "goede" voornemens zijn, wil ik geheel in het midden laten. "Niets om weer te geven" want niets zo ergerlijk als mensen, die je constant herinneren aan al die goed bedoelde voornemens. Nee, ik spaar mezelf en hou mijn voornemens gewoon voor mezelf.

De vakantieperiode is ook een typische "opruim"periode. Ik hou niet van chaos, rommel, ongebruikte zaken, onbruikbare dingen, losse eindjes, onafgewerkte items ... ja, ik ben deep down een controle-freak en stel alles met de regelmaat van de klok in vraag. Zo ook, de bestaansreden van mijn "bannaal leventje".

Mijn schrijffrequentie ligt bedroevend laag. Is het heirkracht? Vergetelheid of slapeloosheid? Een gebrek aan inspiratie, transpiratie? Een andere excusen, van even fiebele aard? En toch vind ik schrijffrequentie geen indicator om de beslissing om mijn blog te verwijderen, te motiveren. Dus kabbelt mijn blogje ook in 2010 gewoon verder in de hoop dat kwaliteit soms ook kan primeren op kwantiteit. Geloof me, niemand wil heus weten wat er dagelijks in mijn hoofd om gaat. Af en toe een flard, een belevenis of een vertelseltje kan de kers op de taart zijn. Zeker voor mij, en misschien ook wel voor jullie.

Vele lieve wensen voor jullie, allen bijzondere mensen!!

Liefs

Sanne

Brussel-Centraal, een gewone doordeweekse dag, hoewel... hoe gewoon zijn zonnige lentestraaltjes. Goedgemutst wandel ik enigszins gehaast door de gang op weg naar spoor 5. Ietwat in gedachten verzonken, maar onbewust registreer je toch nog je omgeving. Je ziet mensen passeren, zonder meer.

Ik heb nog even tijd en vlei me op een bankje. Een meisje, gevolgd door een jongeman komt naast me zitten. Er van uit gaand dat ze samen horen, schuif ik (galant als we zijn) nog een beetje op. De jongeman wringt zich tussen ons in en samen delen dus een bankje.

Ik lees rustiger verder tot ik een bron van warmte gewaar word. De jongeman plakt wel heel dicht tegen me en hij houdt zijn armen gekruist. Op die manier raken zijn vingers mijn bovenarmen aan. Ik merk op dat hij wat zenuwachtig is en zijn handen trillen. Hij verplaatst zich regelmatig, alleen zijn handen blijven me aanraken.

Is dit het sardientjeseffect of is er meer aan de hand? Ik schuif wat op en ... hij ook. Zijn handen blijven trillen. Ik kijk hem aan. Hij kijkt recht voor zich uit, alleen zijn benen bewegen ook nerveus. Het meisje staat op en neemt de eerstvolgende trein. Hij volgt niet. Horen ze dan niet samen? En dan herinner ik me in een flits dat ik hem ook boven in de gang gezien heb. Weer schuif ik wat op ... hij ook. Hij friemelt aan de zijkanten van zijn aktetas. Zijn handen gaan over en weer. Hij lijkt alsof hij mijn bovenarmen streelt. Wat gebeurt er hier?

Veel tijd om na te denken is er niet. De trein rijdt het station binnen. Ik merk op dat de jongeman ook op staat. Neemt hij dezelfde trein? Ik ga bewust nog één coupé verder. Normaal stap ik op en de eerste zitplaats links of rechts is die van mij. Ik voel dat hij achter me loopt, gewoon een gevoel. Ik laat enkele lege plaatsen over en neem achterin de coupé plaats. Nog voor mijn billen de zetel onder zich voelen, ploft de jongeman naast me neer. Ik kijk hem aan en hij mijdt nog steeds ieder oogcontact. Hij is zichtbaar nerveus.

Ik neem mijn treinlectuur terug op en merk vanuit mijn ooghoek weer die trillende handen. Hij zet zijn aktetas weg en wrijft zijn handen meermaals over zijn eigen benen. Net alsof hij moed verzamelt. Ik richt mijn aandacht terug op een tijdschrift en ben vol verwachting. Er gaat iets gebeuren en het is overduidelijk wat. Het enige wat ik me afvraag is: gebeurt dit echt? Zou hij durven. Ik zie zijn blikken naar mijn knie loeren. Ik draai rustig mijn blad om en hup, zijn hand ligt op mijn knie. Ik kijk hem aan en hij kijkt nog steeds geconcentreerd voor zich uit, waar niets te zien is. Hij streelt mijn knie. Zijn hand voelt warm aan. Zijn hand schuift op onder mijn kleedje, zachtjes strelend. Nog steeds trillen zijn benen en zie ik dat hij het lastig heeft.

In plaats van met mijn sacoche te zwaaien, als een dolle mina, denk ik rustig: amai, dat moet je toch durven... alsof het een ware heldendaad betaamt. Al denkend, geef ik hem onbewust nog meer tijd om een weg naar boven te banen. Eigenlijk best spannend. Hij blijft rustig verder strelen. Het feit dat ik niet reageer (door met een sacoche te zwaaien) ontspant hem zichtbaar en hij leunt naar me toe. Hij plakt aan me en met een zachte tik maant hij me aan om mijn benen te openen. Het onverwachte beneemt me en ik reageer nog steeds in verwondering.

Zijn vingers glippen bij me binnen. Een diepe kreun verlaat zijn keel en hij ontspant zich nog meer. Ik weet dat het deep down nat, warm en glibberig is. Zijn warme vingers beroeren mijn knopje. Ze flitsen heen en weer. In plaats van dit een halt toe te roepen, kan ik niets anders verlangen dan de warmte en zachtheid van een tong. Ik zie het al voor me, zonder dat het een realiteit is. Die gedachte alleen, maakt me botergeil. Hij kneed rustig verder en plaagt mijn knopje speels.

Hij trekt me naar zich toe: zijn andere hand plaats hij dominant op mijn borst. Hij wrijft en wrijft en lokaliseert mijn tepels over mijn kleedje heen. Mijn gedachten gaan al 3 scènes verder: ik zie hem zijn lippen vastzuigend op mijn tepels. Die gedachten prikkelen me nog meer.

De trein stopt. Mensen stappen uit. Mensen stappen op. De trein zet zijn reis verder. Ik ontspan me terug. Niemand merkt ons op. Mijn kleedje is helemaal opgetrokken. Hij warmt mijn heuveltje helemaal op. Vingers glijden in en uit, maar bovenalles wordt mijn knopje super verwend. Hij buigt zich over me en bestudeert het tafereeltje van nabij. zijn vingerspel geniet zijn volle aandacht en geconcentreerd kijkt hij toe naar zijn eigen werk. Hij mag er trots op zijn. Mijn geilheid is ongekend.

Volgende halte ik moet er uit. Ik geef hem een duwtje en zeg: "ik ben er." Hij volgt me. Op mijn thuisperron besef ik dat ik niet geheel anoniem daar ben. Ik neem afstand en vraag hem waar hij moet zijn. Hij zegt: "Oudenaarde". Ik schiet in de lach en deel hem mee dat hij dan een beetje uit de richting zit. Hij vraagt dan: "Waar zijn we ergens?". Ik wijs naar het naambord op het station. "Ik had je in de gang gezien en ben gewoon gevolgd. Ik weet niet waarom, maar ik moest dat gewoon doen. Ik heb dit nog nooit gedaan ..." zegt hij rood aanlopend.

"Ik ook niet" en neem lachend afscheid. Sommige momenten moet je gewoon nemen voor wat ze zijn: een avontuur, een moment van ontspanning. De trein is niet voor niets, altijd een beetje reizen ...

Sanne

Een rondje joggen, moe maar voldaan (want we houden ons aan onze goede voornemens, dat geeft altijd een prettig gevoel, niet waar?) Een warme dag kondigt zich aan. Ik pel me uit en flaneer in mijn blootje door het huis. Dat brengt sowieso gedachten met zich mee en behoeften dwarrelen naar boven. Een verkennend tochtje naar beneden leert me dat de drang naar meer toch wel bijzonder groot is. Ik "WIL" vandaag een totale bevrediging ervaren met alles er op en er aan. Gedachten, herinneringen passeren de revue en plots een ingeving. Ik stuur een dwingende SMS: "Ben je vrij? Nu?" wetend dat meer woorden overbodig zijn. "10.00 uur".

Nog tijd voor een uitgebreide douche en allerei plezante badkamerrituelen. Een dilemma: moet ik me überhaupt wel aankleden? Is dat geen tijdverspilling? Ik besluit de kerk in het midden te houden en trek enkel het hoogst noodzakelijke aan: een rok en een shirt (Ik moet immers de deur open doen en wat zouden de buren wel niet zeggen ... ;-)
De bel gaat. Enkele tellen later hangen we aan elkaar. Het is lang geleden, té lang geleden. Het voelt vertrouwd aan: warme, innige zoenen, zoekende handen, strelingen en het verlangen is haast tastbaar.
We gaan naar boven en zoeken een comfortabele zone op. Hij legt zijn hand op mijn gat en knijpt er in. Ik verheug me op wat er gaat komen. Het scenario dat zich de afgelopen dagen reeds een aantal dagen in mijn hoofd heeft afgespeeld wordt.

Ik kleed hem uit en reik verlangend naar zijn speledingetje. Wat heb ik dat gemist. Ik neem hem in mijn mond en speel er mee. Ik weet waar hij van geniet en plaag hem daar dan ook graag mee. Uitdagen, plezieren ... afremmen. Het spel mag niet te snel gedaan zijn. Zijn tepeltjes lonken uitdagend om geknabbeld te worden. Geen jobke is me te veel. Hij is de ideale minnaar: het genot van de vrouw is minstens even belangrijk. Hij geniet zichtbaar van mij genot te schenken. Al snel daalt hij af en lebbert me een weg naar het opperst genot. Zachte warme likjes, dan weer snel en dan weer lekker traag. Puntige penetratie met zijn tong, lebberende halen, smakkende en zuigende geluiden vullen de kamer. Hoe hoorbaar kan genot zijn. Hij ziet me glimlachen en bevestigt wat hij zie: "je bent aan't genieten hé". Antwoorden is overbodig.
Spelenderwijs volgt de penetratie: diep en vooral in vochtige omstandigheden. Soepel glijdt hij binnen. Gevoelens zijn sterk, climaxen blijven niet uit. We rollen om en hem berijdend maak ik de eerste ronde af.
Al keuvelend komen we aan de tweede ronde. Onze benen haken als scharen in elkaar en al draaiend komen we in toppositie. Lekker langzaam penetreert hij me langs achteren. Genieten in kwadraat.

Lekker lang zoenend belanden we in het naspel. Wat doet dat deugd. Waar hebben we anders vrienden voor?

Sanne

Van goede wil  ben ik wel, maar blijkbaar is er technisch ergens een probleem. Vreemde toestanden op skynet! Kan het zijn omdat ik dat vorig stuk in een ander programma getypt heb of ziet skynet mij gewoon niet meer graag?

Deze luttele zinnen zijn dan ook een test! Een reactie zou aangewezen zijn, gezien ik blijkbaar wel alle stukjes kan lezen (en XY veronderstel ik ook want anders is jouw reactie wel bijzonder voorspellend!)

Ontrafel dit mysterie .... To be seen or not to be seen

Sanne

Wat voor de ene een detail is, is voor een ander een avontuur. Overvolle bussen, trams en metro's kunnen wel eens tot verrassende ontmoetingen leiden. Blijkbaar heb ik toch wel iets met het openbaar vervoer. Sommige mannen (ik kan me niet voorstellen dat vrouwen zich hier mee bezig houden) houden er van om zich goed te positioneren in een overvolle bus. Niets zo veilig als een ander terloops aanraken bij het heen-en-weer gewaggel op de kasseien of in de bochten.

Zo ook op een zalige lentedag op stap met de vriendinnekes. Met z'n allen hingen we als aapjes vastgekluisterd aan die niewerwetse stangen. Een spannende rit met veel volk. Te veel volk op de luttele vierkante metertjes die een gangpad moeten voorstellen. Verder babbelend voelde ik regelmatig een beweging: een been dat me aanraakt, een arm die mijn arm raakt, een hand ter hoogte van mijn borst. Eerst denk je dan nog aan het onschuldige, het spontane contact... tot mijne frankstillekes aan valt en ik me toch wel erg bewust werd van deze "toevalligheden". Maar goed, om alle toevalligheden uit te sluiten, dacht ik even testen. Een beetje opschuiven, een been verzetten ook ne keer zien wie die schuifelende meneer is, enz ...  en ja hoor meneer X volgde als een gedwee lammetje. Van toeval was er dus geen sprake.

Meneer X was een pak groter dan mezelf (wat op zich al een van mijn zwakheden aanraakt) en ook ouder, want op mijn leeftijd begin je daar ook al gevoelig aan te worden. Meneer X was niet onaardig om te zien en boven alles bijzonder creatief en ondernemend. Geen enkele mogelijkheid liet hij aan zich voorbij gaan om me subtiel of minder subtiel aan te raken. Hij schaamde zich niet om, aangemoedigd in het ontbreken van negatieve signalen van mijnentwege, vrijpostig zijn flanken tegen de mijne te duwen. Zijn armen zaten net boven de mijne. Ik was bijna ingekapseld. Ondertussen babbelde ik rustig voort met vriendin A en weer maakte we plaats om nog meer mensen te laten genieten van de geneugden van het openbaar vervoer. En oeps, ik belandde toevallig recht tegen zijn lenden en bleef plakken. Ik voelde hoe hij zijn lichaam en zijn lid stevig tegen me aandrukte. Ik trok me niet weg en hij nog minder. Zijn handen zakten wat omlaag en raakten mijn handen aan. Niemand die er aandacht aan gaf. En wij genoten van de rit. Gewoon wetend dat het dat moment is: onschuldig maar toch ook weer niet ... Helaas was het einde in zicht en weggaan zonder finale, dat kon toch niet. Ik liet de echte stang los en niet lang daarna verloor ik mijn evenwicht... en me rechtkrabbelend kreeg ik enige hulp, lichte aanrakingen en een speelse knipoog. Tja en toen ... ging de bel, deurtjes open en rukte vriendin A me mee. Het had zo schoon kunnen zijn, mocht de rit nog even geduurd hebben!

Laat de lente zich maar verder inzetten ...

Sanne